Dit onderwerp zal regelmatig terugkomen.
Omdat ik ook werk als executeur. Omdat ik er prachtige verhalen over heb. Maar vooral omdat er ontzettend veel onduidelijkheid over bestaat.
Vandaag gaat het over de rol van de bewindvoerder na een overlijden.
Het klinkt misschien wat bot, maar die rol is eigenlijk heel klein.
Een bewindvoerder is de vertegenwoordiger van een levende persoon. Op het moment dat iemand overlijdt, houdt die vertegenwoordiging automatisch op. De bewindvoering eindigt dus ook.
Zo simpel is het juridisch gezien.
Toch is dat voor nabestaanden vaak lastig te begrijpen.
“Maar jij weet toch alles?”
Of:
“Jij kunt ons toch vertellen wat we nu moeten doen?”
Dat lijkt logisch, maar dat hoort niet bij de taak van een bewindvoerder.
Toch hebben nabestaanden vaak een groot voordeel wanneer iemand onder bewind stond.
Normaal gesproken begint na een overlijden een flinke speurtocht. Waar bankiert iemand? Was er een uitvaartverzekering? Zijn er schulden? Welke abonnementen lopen er nog? En wat was ook alweer de toegangscode van die telefoon?
Een bewindvoerder maakt voor de erfgenamen een eindoverzicht van de bezittingen en schulden. Dat gebeurt meestal binnen twee maanden. En ik geef, als ik het weet, ook door waar een eventuele uitvaartverzekering loopt.
Maar daarmee houdt mijn taak op.
De kamer leeghalen. De uitvaart regelen. Erfgenamen begeleiden. Een testament opvragen. De laatste belastingaangifte verzorgen. De nalatenschap afwikkelen.
Dat zijn geen taken van een bewindvoerder. En helaas, de toegangscode van de telefoon weten wij ook niet.
De combinatie van bewindvoerder en executeur is zo’n mooi huwelijk.
Als ik in het testament tot executeur ben benoemd, kan ik na het overlijden gewoon doorgaan. En als executeur ben ik bevoegd om de nalatenschap af te wikkelen.
Is er geen executeur benoemd? Dan kunnen de erfgenamen er soms voor kiezen om mij een volmacht te geven. In overleg kan ik dan veel praktische zaken uit handen nemen. Dat gaat vaak sneller dan wanneer iemand zich nog helemaal in de situatie moet verdiepen. Ik ken de administratie immers al. Dat scheelt vaak tijd en dus ook kosten.
Dat betekent overigens niet dat de notaris overbodig wordt.
Integendeel.
De notaris stelt vast wie de erfgenamen zijn, hoe de nalatenschap is aanvaard en wie bevoegd is om namens de erfgenamen op te treden. Die rol blijft onmisbaar.
Persoonlijk vind ik het afwikkelen van een nalatenschap van iemand die bij mij onder bewind heeft gestaan, misschien wel één van de mooiste onderdelen van mijn werk.
Het voelt vreemd als je jarenlang iemand hebt begeleid en je op de dag van overlijden ineens moet stoppen. Juist daarom is het bijzonder als je de mogelijkheid hebt om ook de laatste zaken netjes af te ronden en tegelijkertijd de erfgenamen te ontzorgen.
De naam AdOtium is dan ook geen toeval.
AdOtium is een samentrekking van de Latijnse woorden adiutor en otium. Vrij vertaald: helper voor rust.
Of, zoals wij het zelf liever zeggen:
Rust voor u.
