nov 17, 2026 | Verhalen uit de praktijk
Harrie maakte zijn eigen regels. Of beter gezegd: hij had echt schijt aan alle bestaande regels.
Hij woonde destijds in een soort aanleunwoning, een oud verzorgingshuis waar inmiddels mensen woonden die ook zorg kregen. Harrie was daar bepaald geen onbekende. Niet alleen vanwege zijn alcoholgebruik en de overlast die hij veroorzaakte, maar ook omdat hij zijn eigen manier had om naar de wereld te kijken.
Sommige dingen vielen echt op. Omdat je ze bij hem gewoon niet verwachtte. Op zijn voordeur had hij een papieren tafelkleed achter het raam geplakt. Je kent ze misschien nog wel uit sommige restaurants. Harrie had deze eerst netjes gevouwen en er figuurtjes uit geknipt. Dit had hij achter zijn voordeurraam geplakt. Uitgevouwen zag het er eigenlijk heel leuk uit.
Hij had ook een klein aquarium. Ik weet niet hoe lang de vissen geleefd hebben. Het leek alsof hij daarmee toch enige verantwoordelijkheid nam voor iets of iemand.
Maar waarom verraste mij dat zo?
Nou, achter die voordeur was het een enorme bende. Vooral textiel. Bergen textiel. Wassen deed hij niet. Hij haalde bij een lokale welzijnsinstelling vuilniszakken vol kleding. Hij droeg werkelijk van alles. En daarna verdween het op de grote hoop.
Hij stond ook regelmatig bij mij aan de voordeur. Dan stond er ineens een forse, gepensioneerde douane medewerker voor me in een bloemetjesblouse en een damesbroek. Dat paste niet zo lekker dus de knoop stond open. De broek was ook nog veel te kort en leek meer op een capri broek. Een andere keer droeg hij iets wat wel leek te passen maar wat niet bij het weer paste. Een dikke trui midden in de zomer bijvoorbeeld. Het interesseerde hem werkelijk helemaal niets. En dat zei hij ook. Hij lachte in zijn vuistje dat hij al die kleding voor een euro kon krijgen.
Ook ’s nachts ging Harrie gewoon zijn gang. Na tien uur stil zijn? “Waarom!?!” Zijn buurvrouw kon daar niet zo om lachen. Hij had sowieso een hekel aan haar. Ze was een zeur vond hij. En Harrie liet dat niet zomaar gebeuren. De rollator van de buurvrouw werd gesaboteerd met een paar paperclips tussen de wielen. Zo, zij kwam niet ver meer.
De koelkast in de gemeenschappelijke ruimte werd regelmatig geplunderd. En zo had hij wel meer asociaal gedrag wat hem niet geliefd maakte in het complex.
Dit kon natuurlijk allemaal niet goed blijven gaan. Er kwam een melding van de verhuurder: of wij wisten dat Harrie een informatiescherm uit de centrale hal had gestolen.
Ik belde hem op en zei: “Harrie, Ze zeggen dat jij een tv uit de centrale hal hebt gestolen.”
Hij reageerde direct: “Nee, die stond daar gewoon om weggegooid te worden! Hij stond gewoon in de hal dus ik dacht dat ik die gewoon kon meenemen.”
De onschuld waarmee hij het zei was bijna ontwapenend. Totdat de verhuurder ons de camerabeelden stuurde.
De onschuld was verdwenen. Een berekenende man. Je zag Harrie een kruk pakken met een schroevendraaier in zijn hand. Hij klom erop en vervolgens zag je hem rustig het scherm dat aan het plafond hing van de standaard losschroeven.
Dat vonden we toch echt wat anders.
Nu weten wij dat er tegen ons veelvuldig gelogen wordt. Vaak gaat dat om kleine dingen. Soms om een klein gevoel van overwinning (toch nog extra) en soms om privacy (ik hoef ook niet alles te weten wat mensen willen doen met hun geld). Als iemand voldoende geld heeft, hoef ik vaak helemaal niet te weten waarvoor het is als het bedrag niet te hoog is. Grote bedragen moeten we wel verantwoorden. Vanaf mijn stoel krijg je een bijzonder beeld op prijzen. Vaak laat ik het. Als iemand 20 euro reiskosten aanvraagt en het treinkaartje 6 euro kost bijvoorbeeld. Tenzij het niet kan.
Maar Harrie, met zijn onschuldige blik en keiharde leugens, daar heb ik wel van staan te kijken.
Sindsdien is het bij ons op kantoor een vaste uitdrukking geworden als iets wat iemand vertelt niet helemaal geloofwaardig is of nét iets anders lijkt te zijn dan de werkelijkheid:
“Gelukkig hebben we de beelden nog.”
nov 17, 2026 | Verhalen uit de praktijk
Hoe word je als cliënt legendarisch?
Vraag aan je bewindvoerder of die ook koopzegeltjes wil inplakken.
Thomas meende het bloedserieus.
“Dat is toch ook geld? En jij gaat over geld.”
Hij had stapels zegelboekjes en eindeloze slierten met koopzegels liggen. Ik heb hem voorzichtig uitgelegd dat wij ook niet de statiegeldflessen naar de supermarkt brengen. Maar dat het misschien wel een goed idee was als hij zélf zijn zegeltjes zou inplakken.
Best jammer eigenlijk.
Ik had best een middagje met Thomas aan de keukentafel zegeltjes willen plakken.
Als de tijd voor bewindvoering dat nou eens had toegelaten.
nov 3, 2026 | Verhalen uit de praktijk
Dit onderwerp zal regelmatig terugkomen.
Omdat ik ook werk als executeur. Omdat ik er prachtige verhalen over heb. Maar vooral omdat er ontzettend veel onduidelijkheid over bestaat.
Vandaag gaat het over de rol van de bewindvoerder na een overlijden.
Het klinkt misschien wat bot, maar die rol is eigenlijk heel klein.
Een bewindvoerder is de vertegenwoordiger van een levende persoon. Op het moment dat iemand overlijdt, houdt die vertegenwoordiging automatisch op. De bewindvoering eindigt dus ook.
Zo simpel is het juridisch gezien.
Toch is dat voor nabestaanden vaak lastig te begrijpen.
“Maar jij weet toch alles?”
Of:
“Jij kunt ons toch vertellen wat we nu moeten doen?”
Dat lijkt logisch, maar dat hoort niet bij de taak van een bewindvoerder.
Toch hebben nabestaanden vaak een groot voordeel wanneer iemand onder bewind stond.
Normaal gesproken begint na een overlijden een flinke speurtocht. Waar bankiert iemand? Was er een uitvaartverzekering? Zijn er schulden? Welke abonnementen lopen er nog? En wat was ook alweer de toegangscode van die telefoon?
Een bewindvoerder maakt voor de erfgenamen een eindoverzicht van de bezittingen en schulden. Dat gebeurt meestal binnen twee maanden. En ik geef, als ik het weet, ook door waar een eventuele uitvaartverzekering loopt.
Maar daarmee houdt mijn taak op.
De kamer leeghalen. De uitvaart regelen. Erfgenamen begeleiden. Een testament opvragen. De laatste belastingaangifte verzorgen. De nalatenschap afwikkelen.
Dat zijn geen taken van een bewindvoerder. En helaas, de toegangscode van de telefoon weten wij ook niet.
De combinatie van bewindvoerder en executeur is zo’n mooi huwelijk.
Als ik in het testament tot executeur ben benoemd, kan ik na het overlijden gewoon doorgaan. En als executeur ben ik bevoegd om de nalatenschap af te wikkelen.
Is er geen executeur benoemd? Dan kunnen de erfgenamen er soms voor kiezen om mij een volmacht te geven. In overleg kan ik dan veel praktische zaken uit handen nemen. Dat gaat vaak sneller dan wanneer iemand zich nog helemaal in de situatie moet verdiepen. Ik ken de administratie immers al. Dat scheelt vaak tijd en dus ook kosten.
Dat betekent overigens niet dat de notaris overbodig wordt.
Integendeel.
De notaris stelt vast wie de erfgenamen zijn, hoe de nalatenschap is aanvaard en wie bevoegd is om namens de erfgenamen op te treden. Die rol blijft onmisbaar.
Persoonlijk vind ik het afwikkelen van een nalatenschap van iemand die bij mij onder bewind heeft gestaan, misschien wel één van de mooiste onderdelen van mijn werk.
Het voelt vreemd als je jarenlang iemand hebt begeleid en je op de dag van overlijden ineens moet stoppen. Juist daarom is het bijzonder als je de mogelijkheid hebt om ook de laatste zaken netjes af te ronden en tegelijkertijd de erfgenamen te ontzorgen.
De naam AdOtium is dan ook geen toeval.
AdOtium is een samentrekking van de Latijnse woorden adiutor en otium. Vrij vertaald: helper voor rust.
Of, zoals wij het zelf liever zeggen:
Rust voor u.
okt 29, 2026 | Verhalen uit de praktijk
Soms vond ik hem moeilijk, Thomas. Ik begreep hem niet altijd. Hij leefde in zijn eigen wereld.
Als ik iets praktisch van hem wilde weten, kon het echt heel lang duren voordat ik antwoord kreeg. Als ik het al kreeg. Nu kan ik erom glimlachen, maar toen kon ik me er af en toe ook behoorlijk aan ergeren. Hoe hij dacht dat het was, zo was het vaak gewoon niet.
En met iets meer dan een uur per maand voor alles rondom de financiën, inclusief het contact met hem, is er geen ruimte voor eindeloze discussies over het feit dat hij eigenlijk eigenaar was van een complete galerijflat. Of over de vraag of ik al wat meer wist van de wijkagent over de parkeerplaats waar al zijn oldtimers stonden.
Als bewindvoerder wil en moet je soms gewoon even dóór.
En dan had ik zijn eindeloze reeks kwijtgeraakte bankpassen nog niet genoemd.
Praktisch als ik ben, hebben we op een gegeven moment een tweede leefgeldrekening geopend. Dan kon zijn leefgeld in ieder geval naar de rekening waarvan de pas op dat moment níét kwijt was. Gezien de chaos in zijn huis en in zijn hoofd, was het niet zo vreemd dat hij zijn passen vaak kwijt was. Hij was er ook van overtuigd dat er ’s nachts mensen in zijn huis liepen.
Wat ik dan weer verrassend vond: zijn sleutels raakte hij nooit kwijt. Die zaten vast aan zijn tas. Daar moest hij zelf ook wel een beetje om lachen.
Als ik hem belde, was hij vaak niet thuis. Hij was koffie drinken in de supermarkt. Thomas maakte zo zijn rondes door de stad. Hij had contacten, maar niet echt vrienden. Een oude jeugdvriend uit zijn studietijd. Later ook een dame die hij regelmatig in de koffiehoeken tegenkwam. Ze kwamen eigenlijk nooit bij hem thuis, maar het waren wel zijn vrienden.
Ik heb zijn casus ooit ingebracht tijdens een NLP-cursus die ik volgde. NLP maakt veel gebruik van taal en het ‘spiegelen’ van de klant om aansluiting te krijgen. Tijdens een oefening werd ik letterlijk op verschillende plekken in de ruimte gezet om vanuit een ander perspectief naar dezelfde situatie te kijken.
Ik moest proberen de wereld vanuit zijn ogen te bekijken.
Dat was bijzonder.
Of ik hem daarmee helemaal goed begreep, durf ik niet te zeggen. Waarschijnlijk niet. Maar het gaf me wel handvatten voor ons contact. Misschien hoefde ik hem ook niet volledig te begrijpen. Ik moest vooral proberen te begrijpen hoe híj de wereld zag.
Makkelijk is het nooit geworden. En zeker niet snel of efficiënt.
Maar Thomas paste in geen enkel hokje.
En misschien verdiende juist hij daarom een vertegenwoordiger die hem ook niet in een hokje probeerde te duwen.
Dus zette ik graag die extra stap.
okt 3, 2026 | Verhalen uit de praktijk
Thomas was een bijzondere cliënt voor me. Nu heb ik in de afgelopen jaren veel mooie en bijzondere cliënten gehad, maar over Thomas zou ik een boek kunnen schrijven. Als een cliënt laat zien hoeveel diversiteit er in dit beroep zit, dan is hij het wel. Ik zal meerdere ervaringen met hem hier delen.
Het begon met een telefoontje van een ambulant hulpverlener: “Sabine, doe me een lol en blijf van zijn auto af. Hij moet echt onder bewind, maar die auto is heilig. Als die weg moet van jou, gaat hij het nooit doen.”
Ik kwam bij Thomas thuis en stapte een woonkamer binnen die helemaal vol lag. Kranten, folders, bierblikjes, actiefiguren, snoeren, frisdrankflessen, meubeltjes. Er was nauwelijks nog een looppad te ontdekken. Op de enorme hoekbank was een zitplek vrijgemaakt. Ik zat dus lekker knus tussen de stapels papier en andere rommeltjes.
Thomas was een hele lieve, zachte man. Hij kwam een beetje over als een kind. Hij kon wildenthousiast vertellen over al zijn poppetjes en was ervan overtuigd dat zijn collectie heel bijzondere en waardevolle exemplaren bevatte. Hij was ook een ontzettend intelligente man. Hij had gymnasium gedaan en gestudeerd. Ik voelde eigenlijk direct een klik met hem.
Hij vertelde van alles. Dit was het huis waar zijn ouders hadden gewoond. Zijn vader was al eerder overleden, maar Thomas zag hem nog regelmatig op televisie en in een tijdschrift. Zijn moeder was een paar jaar daarvoor overleden. Van haar erfenis had hij de auto gekocht.
We praatten over het bewind. En natuurlijk over de auto.
Thomas had een flinke schuld bij de Belastingdienst en er lag inmiddels een dwangbevel in naam van de koning. De auto moest verkocht worden. Daar was eigenlijk geen twijfel over mogelijk.
Ik zei het dus maar gewoon zoals het was. We moesten de auto verkopen. Dat, of de Belastingdienst zou hem in beslag nemen. Kwijt was hij hem hoe dan ook.
Thomas keek me aan.
En hij vond het goed. Het bewind. De verkoop van de auto. Ik zie de hulpverlener nog stomverbaasd kijken.
Thomas vertrouwde me. Het bewind werd aangevraagd.
sep 6, 2026 | Verhalen uit de praktijk
Een goed gesprek met een curator, met wat vrienden en een inschrijving bij de Kamer van Koophandel later, kon ik beginnen. Appeltje eitje, dacht ik. Het zijn allemaal particuliere administraties. Ik doe mijn eigen zaken al jaren en alles is uit te zoeken. Hoe moeilijk kon het zijn?!
De eerste klant kreeg ik via de curator toegespeeld. De tweede via een maatschappelijk werker die ook bij de eerste klant betrokken was. Het betrof beide oudere klanten uit een verzorgingshuis. Voor het derde echtpaar werd ik door de rechtbank benaderd. Deze mensen konden zelf geen bewindvoerder vinden. Ik had net kennisgemaakt bij de rechtbank en de rechter had gezegd: ‘Misschien wil zij het proberen, ze is net begonnen en kan nog wel klanten gebruiken.
Of dit ‘klanten’ waren, weet ik niet zo goed. Dit was meer een praktijkopleiding! Stapels papier, boetes, gedoe met de kinderen en een veel te hoog uitgavenpatroon. Ik had ze vaak meerdere keren per week aan de telefoon. Ze hadden altijd wat nodig. Wederkerig was het niet. Als ik aangaf dat ze echt geen auto’s meer op naam moesten zetten en door konden verkopen, werd dit genegeerd. Ik heb heel veel geleerd van deze mensen, maar een leuke cursus vond ik het niet.
De volgende onderschatting aan mijn kant was mijn idee dat alles wel vindbaar was. Tot op de dag van vandaag valt dat me tegen. Er is veel vindbaar. Zeker als je in de 90%-groep valt. Maar de haken, de ogen, de uitzonderingen… die staan nergens.
En de wijzigingen in regelgeving, vaak om te besparen, die worden ook niet gecommuniceerd.
Bijvoorbeeld: mensen met een laag inkomen krijgen de kosten voor bewind vergoed, ook de griffiekosten (kosten van de rechtbank voor de aanvraag). Tot de gemeente bedacht dat als de klant ze al betaald had, hij ze dus wel zelf kon betalen. Dat soort veranderingen worden ingevoerd en daar krijg je bericht van als je aanvraag wordt afgewezen. Nu is de enige keer dat je van mij zal horen dat je een rekening niet moet betalen, die van de griffie.
En zo kan ik nog wel even doorgaan over onlogische constructies en misstanden. Ondertussen begrijp ik heel goed dat niet iedereen het kan, zijn financiële belangen behartigen. Het is soms hartstikke lastig! Zelfs voor iemand met een hbo-opleiding die gewerkt heeft met de moeilijkste mensen, blijven de mensen en/of de regels een ware uitdaging.
Dat maakt het misschien ook wel een van de leukste beroepen die er is. Ik heb nog geen enkele baan zolang gedaan zonder me te vervelen. En bijleren? Gelukkig nog steeds met grote regelmaat. Maar ik kies nu wel vaker zelf de cursus 😉