Dat doe ik wel even
Een goed gesprek met een curator, met wat vrienden en een inschrijving bij de Kamer van Koophandel later, kon ik beginnen. Appeltje eitje, dacht ik. Het zijn allemaal particuliere administraties. Ik doe mijn eigen zaken al jaren en alles is uit te zoeken. Hoe moeilijk kon het zijn?!
De eerste klant kreeg ik via de curator toegespeeld. De tweede via een maatschappelijk werker die ook bij de eerste klant betrokken was. Het betrof beide oudere klanten uit een verzorgingshuis. Voor het derde echtpaar werd ik door de rechtbank benaderd. Deze mensen konden zelf geen bewindvoerder vinden. Ik had net kennisgemaakt bij de rechtbank en de rechter had gezegd: ‘Misschien wil zij het proberen, ze is net begonnen en kan nog wel klanten gebruiken.
Of dit ‘klanten’ waren, weet ik niet zo goed. Dit was meer een praktijkopleiding! Stapels papier, boetes, gedoe met de kinderen en een veel te hoog uitgavenpatroon. Ik had ze vaak meerdere keren per week aan de telefoon. Ze hadden altijd wat nodig. Wederkerig was het niet. Als ik aangaf dat ze echt geen auto’s meer op naam moesten zetten en door konden verkopen, werd dit genegeerd. Ik heb heel veel geleerd van deze mensen, maar een leuke cursus vond ik het niet.
De volgende onderschatting aan mijn kant was mijn idee dat alles wel vindbaar was. Tot op de dag van vandaag valt dat me tegen. Er is veel vindbaar. Zeker als je in de 90%-groep valt. Maar de haken, de ogen, de uitzonderingen… die staan nergens.
En de wijzigingen in regelgeving, vaak om te besparen, die worden ook niet gecommuniceerd.
Bijvoorbeeld: mensen met een laag inkomen krijgen de kosten voor bewind vergoed, ook de griffiekosten (kosten van de rechtbank voor de aanvraag). Tot de gemeente bedacht dat als de klant ze al betaald had, hij ze dus wel zelf kon betalen. Dat soort veranderingen worden ingevoerd en daar krijg je bericht van als je aanvraag wordt afgewezen. Nu is de enige keer dat je van mij zal horen dat je een rekening niet moet betalen, die van de griffie.
En zo kan ik nog wel even doorgaan over onlogische constructies en misstanden. Ondertussen begrijp ik heel goed dat niet iedereen het kan, zijn financiële belangen behartigen. Het is soms hartstikke lastig! Zelfs voor iemand met een hbo-opleiding die gewerkt heeft met de moeilijkste mensen, blijven de mensen en/of de regels een ware uitdaging.
Dat maakt het misschien ook wel een van de leukste beroepen die er is. Ik heb nog geen enkele baan zolang gedaan zonder me te vervelen. En bijleren? Gelukkig nog steeds met grote regelmaat. Maar ik kies nu wel vaker zelf de cursus 😉